Ge's gewauwel

O jee, daar is ie dan. Het jaar waar zo velen met angst en beven naar hebben uitgekeken. 2012, het jaar waar onze aardkloot, of al het leven erop, in één klap wordt vernietigd. Verschillende doemscenario’s zijn al opgedoken, en we kunnen er helemaal niets aan doen….

De Maya’s zijn hier verantwoordelijk voor, en dan bedoel ik de voorspelling dat de aarde vergaat. Zij zijn het die 21 december hebben aangekruist als datum voor de totale vernietiging van onze aardkloot. Weg die mooie blauwe planeet met al het leven erop. 21 december 2012 gaan we met ons allen naar de eeuwige jachtvelden of waar dan ook. En dan is het ook nog een schrikkeljaar en moeten we tot overmaat van ramp ook nog een dag langer wachten op het uur U.

Maar hoe gaat dat in hemelsnaam gebeuren dan? Wel, en zijn meerdere scenario’s mogelijk. De Supernova. Een supernova is een exploderende ster. Bij zo’n explosie komt heel veel energie vrij. Ongeveer evenveel energie als de zon in haar hele leven creëert. De explosie veroorzaakt een gat in onze ozonlaag, en de gevolgen zijn dan dat we bloot komen te staan aan straling. Nou ja, het betekend in ieder geval het einde. Best heftig, dus. Of er ontstaat een enorm zwart gat in het heelal waarin alles wordt opgezogen. Dus in dat geval ook de Aarde met zijn hele hebben en houden. Nou, lekker dan, maar gelukkig gaat dat wel enorm snel, zodat we er niet veel van zullen merken. Er kan een enorme meteoriet tegen de aarde knallen. De Aarde raakt uit zijn baan, en hupsakee, het is gebeurt met ons. We schieten weg het heelal in en helaas voor ons kunnen we die snelheid waarmee dat gepaard gaat niet verdragen. Nou ja, de zuurstof die we nodig hebben is dan ook niet meer aanwezig. Misschien een zonnestorm. Dat is een minder mooi, want dan sterven we langzaam uit. Alle elektriciteit in de wereld zal uitvallen. En dat brengt veel ellende met zich mee. Een zooitje exploderende kernreactoren en het feest is compleet. We zullen tenslotte na jaren uitsterven aan ziekte en weet ik al niet meer.

Zo, dat was het wel ongeveer, hoewel er nog wel meer te bedenken valt waarom wij 21-12-2012 moeten vrezen. Moet ik u nu nog wel een gelukkig Nieuwjaar toewensen? Er is immers nog iets minder dan een jaar te gaan! Ach, voorspellingen zijn er altijd al geweest, en het verhaal van de Maya’s wordt al een jaar lang ontkracht door de zogenaamde Maya experts. Ook de NASA ziet totaal geen gevaar voor wat dan ook in de ruimte, en zeker niet bij ons moeder-aarde in de buurt. O, natuurlijk is er een kans dat er wat ernstig gebeurt met onze planeet, alleen wanneer en hoe is voor mij en ook voor jullie een vraag. Ik maak me geen zorgen, en laat de verhalen maar voor wat het is. En dus sluit ik dit epistel maar gewoon af met wat ik altijd aan het einde van het jaar doe…

Ik wens u vollers en uw naasten een gezond en gelukkig 2012 toe. Pieker niet en geniet en leef, ook na 21 december 2012, zodat we aan het einde van volgend jaar weer onze beste wensen aan elkaar kunnen uitspreken. Moge het beste uit het verleden, het slechtste in de toekomst zijn…

gevasa

Mijn vrouw is een gelukzalig mens wat betreft haar gewicht, en natuurlijk met mij niet te vergeten. Maar goed, met haar lengte van 1.74m weegt zij rond de 67 kilo, en dat al zolang ik haar ken. Ze kan eten en drinken wat ze maar wil, maar er komt zelden een kilootje bij. Hoe anders is het met mij gesteld. Om de paar jaar wordt ik weer op rantsoen gezet omdat de zwembandjes er weer eens af moeten van mijn lieftallige echtgenote. En jawel, het is weer zover, ze vind me weer eens te zwaar en de tijd voor de afslankperiode is aangebroken.

Ik meet zo’n 1.82 en weeg nu iets meer dan 90 kilo. Teveel dus volgens haar en ongezond, en ze kan makkelijk praten, de den!! Hoe ik dat ga doen, dat afvallen? Gewoon minder eten en meer bewegen, onder het strenge regime van mijn schat, die ik tijdens deze periode altijd Sonja noem. Naar je weet wel, vrouwtje Bakker, onze vaderlandse afslankgoeroe. Vanaf deze week is het zover, de komende weken moeten er 10 kilo af van Sonja, en ik zwelg nu al in zelfmedelijden.

De fiets verkeerd weer in goede staat na een zaterdagochtend groot onderhoud te hebben gepleegd. De hoeveelheid volle bierflesjes in de koelkast is gereduceerd tot 7, voor elke dag eentje. De warme maaltijd wordt gehalveerd, zeker wat het vlees betreft, de tussendoortjes en lekkere hapjes in de avonduren kan ik op mijn buik schrijven. En natuurlijk staat een fikse avondwandeling, elke avond het liefst, ook op het programma. Het enige wat ik eerlijk moet toegeven is dat ‘Mevrouw Bakker’ mee loopt, dat wel!

Het afzien is reeds begonnen. Sonja loopt alweer met een brede, sadistisch aandoende grijns, door het huis. Handenwrijvend staat ze elke morgen op, wetende dat de dag weer zwaar wordt voor mij, de bitch! Haal jij even lekkere verse cadetten, vroeg ze afgelopen zaterdag. Ik vond het prima, en griste de autosleutels al van de kast. FOUT!!! En daar ging ik op mijn fiets door het dorp. En met het gevoel dat iedereen mij nastaarde wanneer ik langs fietste. Ik hoorde ze denken, daar gaat gevasa weer, het is weer zover, de arme man. Nou, dat gevoel kan ik direct van me afzetten, want de meesten laten een brede glimlach zien, niks geen medelijden dus.

Ach, wat ik schrijf is wel wat dramatisch neergezet. Ik weet dat het goed is om het gewicht wat in de gaten te houden. Gezond afwisselend eten en wat extra beweging kan nooit geen kwaad. Het is jammer dat ik dat laatste redelijk snel vergeet, en hoe dat mogelijk is, geen idee. Het zal wel genetisch bepaald zijn. Wij mannen accepteren op een gegeven moment wel ons bierbuikje en de dubbele onderkin. Dat ik een vrouw heb die mij dat niet gunt is goed, toch? Andere voordelen zijn dat mijn conditie wat beter wordt en de portemonnee vind het ook prima, die hoeft niet af te vallen. Sterker nog, die komt zelfs wat aan, en daar hoor je mijn Sonja nooit ofte nimmer over klagen!

Een tijdje terug reed ik op vrijdag in de loop van de middag door de Pijp in Amsterdam. Ik was er 20 jaar niet meer geweest, en nu was ik daar dan, de plek waar ik ben geboren. Ik plaatste mijn auto op een vrije plek en mijmerde weg in herinneringen. De plek waar ik tot mijn elfde heb gewoond, waar ik bijna dagelijks te vinden was op de Albert Cuyp. Daar, waar tegenover ons op de hoek het café was van Ome John. De plek waar mijn ouders regelmatig een drankje nuttigden en vertier zochten.

Het café van Ome John. Geen idee of hij een vrouw had, want iedereen had het alleen maar over Ome John. Natuurlijk mijn ouders en wij, de kinderen. De standvastige alcoholist Ome Dirk, die elke dag zijn portie alcohol naar binnen sloeg. Ome Henk, die elke middag om vier uur een borreltje kwam halen voor het eten. Tante Mien en Ome Daan, die elke avond na het opruimen van de kraam op de markt, een uurtje kwamen napraten over de gedane zaken. Frits, de man met de herdershond die aan een oog blind was, en tegenover iedereen dezelfde grap vertelde, dat zijn hond afgekeurd was voor blinde geleide hond. En er waren nog veel meer stamgasten bij Ome John die regelmatig daar de kelen door smeerden.

Herinneringen, ze schoten door mijn hoofd, terwijl ik naast de auto stond, kijkend naar mijn geboortehuis. Even had ik het idee om aan te bellen, maar liet die gedachte al snel los, gewoon omdat ik het lef er niet toe had. Ik besloot een andere zet te doen, en stapte zonder schroom de kroeg binnen van Ome John. Aan de bar zaten twee mannen, en de kastelein zat op de hoek met een krant voor hem. Alle drie keken heel even op dat ik binnen liep. Ik liep naar de bar en bestelde een colaatje. De kastelein zette zijn fors uit de kluiten gewassen lichaam in beweging en schonk het glas vol. De andere twee aan de bar begonnen verder te kletsen over de problemen die de nieuw aan te leggen metro met zich mee bracht.

Het café deed me aan niets denken aangaande mijn jeugdtijd. Echter achterin de kroeg zag ik een oude houten wand met foto’s, en besloot die richting op te gaan. En de schrik was daar! Allemaal oude foto’s en eentje sprong er direct uit, een man een vrouw van dik in de dertig….mijn ouders! Mijn god, daar sta je dan op een vrijdagmiddag in een kroeg te staren naar een foto die je niet kent, maar wel duidelijk herkent. Daar zaten ze dan aan tafel, mijn moeder met haar bekende glas sherry en die ouwe ernaast met een biertje. Rillingen en kippenvel en vele andere emoties doorkliefden mijn lichaam. Tot ik een hand op mijn schouder voelde en er echt van schrok.

“Sorry meneer, dat ik u laat schrikken, maar herkent u soms mensen op die foto’s” . Ik schatte de vrouw een jaar of zestig, en ze had een lief gezicht. Een echt plat Amsterdams accent maakte het plaatje compleet. Ik voelde direct aan dat het de vrouw van de kastelein was, en dat bleek later dus ook juist. Ik antwoordde op haar vraag, al wijzend naar de foto, dat het mijn ouders zijn die op de foto staan. “O, wat enig, leven u ouders nog?” “Helaas niet meer” antwoordde ik, en vertelde meteen maar dat ik tegenover het café ben geboren. De vrouw vertelde in het kort dat ze al bijna 20 jaar deze kroeg bezaten, ze hadden het gekocht nadat de vorige eigenaar was overleden. Ze kenden Ome John, en daarom hadden ze als nagedachtenis de wand waar de foto’s aan hingen in tact gelaten, na een grondige verbouwing een jaar of 15 geleden.

“Wilt u dat ik een afdruk maak van de foto” vroeg ze plotsklaps. Ik reageerde niet meteen en ze begon te glimlachen. “Ik ben zo terug”zei ze, terwijl ze de foto van mijn ouders van de muur haalde. Ik bestelde nog maar een cola en nog geen kwartier later was ze al terug. Een prachtige afdruk op fotopapier van de foto in haar hand. Man o man, wat geweldig was dat, en kon het niet laten om haar een dikke pakkerd te geven. Ze gaf een knipoog en hing de foto weer terug waar hij al jaren hing, aan de gedenkwand in de kroeg van Ome John. Na nog een half uurtje te hebben gepraat over de buurt besloot ik op te stappen. Ik betaalde met een twintigje en hoefde natuurlijk niets terug. “Koop maar een bos mooie bloemen ervan” zei ik. Ze knikte, en met nogmaals 10 bedankjes verliet ik de kroeg met de afdruk van de foto in mijn hand.

Ik heb hem ingelijst, en hij hangt bij ons in de gang. De foto die alle herinneringen aan mijn ouders zo mooi uitbeeld. Genietend van het leven, met op zijn tijd een lach en een traan. Ze moeten eens weten dat een foto van zo lang geleden bij mij thuis hangt. Met dank aan die lieve vrouw van de kastelein en natuurlijk… …

.......Ome John!

'Een 63-jarige man uit Groningen heeft 7 weken dood achter zijn computer gezeten'. Raar maar waar verhaal dat in een landelijk dagblad stond een week of zo geleden. Ongeruste vrouwen schakelden via Hyves een kennis uit Groningen in, omdat ze al een tijd niets van hem hadden vernomen. De kennis ging kijken en trof de man dood achter zijn computer aan'.

O ja, de man is een natuurlijke dood gestorven. De kans is klein dat onderstaande moeder hetzelfde lot zal ondergaan, maar dat ze wel een tijd achter de computer kan zitten, is wel overduidelijk. En op welke site zij veel bivakkeert, hmmmm.......

Mam?
Ja lieverd, wat is er?
Gaan we nog boodschappen doen.
Ehh, ja hoor…straks!
Mam?
Ja schat, zeg het is
Wat zoek je op internet?
O, allerlei dingen, schat, van alles en nog wat.
Mam! Dat zoek je toch op Gorgel ?
Hmmm, wat zeg je, lieverd
Nou, Danny zegt dat je op Gorgel moet kijken op internet.
Wat, Gorgel, nee joh, je bedoelt Google
O, heet dat zo, Danny is een stommerd, hij zegt het fout, hé.
Wie is eigenlijk Danny, lieverd?
Nou ja , Mam, de jongen die hiernaast woont, natuurlijk.
O, die Danny, natuurlijk schat.
Mam?
Ja schat.
Nou Mam, waar jij naar kijkt, is toch geen koekel?
Nee, dit een ander deel van internet.


Mam? gaan we een broodje eten?
O, natuurlijk …zo meteen lieverd
Maar Mam, ik heb honger!
Goed, schat, gaat mama een broodje voor je maken, heel even wachten!
Mam?
Ja schat, ik kom eraan.
Mamma, er is geen brood!!!
O god, we nog moeten boodschappen doen!
Maar Mam, er is wel pudding in de koelkast, mag ik dat hebben.
Ehh wat, O ja, is goed lieverd, neem dat maar


Mam, mag de televisie aan?
Ja hoor schat, is goed
Mam, op de televisie zeggen ze dat het 5 uur is
Nee hoor schat, het is veel vroeger
Nee hoor Mam, dat zegt hij echt!
Wat schat?
Nou, dat het….
O jee…het is al 5 uur!!!! Kom schat, opschieten! we moeten nog boodschappen doen en straks komt je vader thuis en is er niets in huis, en o mijn god, het is te laat om te koken, we halen meteen wel wat bij de chinees. Vlug lieverd, schoenen aan dan gaan we snel even.


Mam?
Ja schat, nu even geen vragen, we moeten opschieten!
Mam?
Jaha , even geen vragen nu, we moeten echt even opschieten lieverd! Jas aan, hup!
Ja maar Mam, wat betekend eigenlijk “VOL” dat op de computer staat?

Ik heb niks tegen vrouwen, sterker nog, de meesten zijn schatten en wij mannen moeten onszelf gelukkig prijzen dat ze er zijn. Al zal het andersom ook wel gelden, toch meiden! Maar goed, de meeste vrouwen moet je èèn ding eigenlijk nooit laten doen, en dat is autorijden. Jawel schattebouten, daar zijn jullie nu eenmaal niet voor in de wieg gelegd, en ik weet dat uit een rits van ervaringen. Vorige week was echter mijn ultieme ervaring met een vrouw achter het stuur, en nog wel mijn eigen eega ook nog!

Ze heeft jaren geleden een Opel Corsa gekocht van haar eigen zuur verdiende centjes. Het ding zit nu vol deukjes en krasjes, en naar eigen zeggen altijd de schuld van een ander. En verzekeringswerk doet ze niet aan, is niet de moeite, kost zoveel tijd bla bla bla. Nu wil het geval dat haar auto in de garage stond op de verjaardag van haar zuster, en ze wilde hoe dan ook heen. Of ze de mijne mocht gebruiken. Nou, ik dacht het niet!! Maar ja, ik heb nu eenmaal een zwak voor vrouwen, zeker als ze je heel lief aankijken of wanneer de ogen gaan gloeien van kwaadheid. Dat laatste gaf de doorslag, en ze kreeg haar zin. Maar let op, ik moest mee en mocht mezelf gelukkig prijzen dat ik als passagier mocht plaatsnemen, kon ik ook nog een biertje drinken, hoezee!!

We moesten naar een plaats dat Alkmaar heet. Nou is dat een uit de kluiten gewassen dorp, dus ik zag de rit nog enigszins zonnig tegemoet. We waren het bord van de bebouwde kom van die plaats nog niet gepasseerd, en in zeer korte tijd begreep ik waar al die deuken in haar auto vandaan komen, OMG!! Kort samengevat: Ik wist niet dat scooters die remmen zo allejezus kunnen piepen. Mijn vrouw vond het niet nodig om een jong stel voorrang te verlenen op het zebrapad, een man van rond de zestig op de fiets zal voortaan snel in zijn remmen knijpen, en elke auto die rechts afslaat voor laten gaan en tot slot….

De parkeergarage! Godsamme, rijden we richting de ingang, trapt ze hard op de rem. De schrik sloeg me om mijn hart, en aan het toeteren te horen was diegene achter ons reed, klaarblijkelijk ook niet erg gecharmeerd van deze actie. Nog niet bijgekomen van deze manoeuvre stapt mijn schat uit, steekt nog even de middelvinger op naar de man achter ons, en trekt mijn portier open. “Je denkt toch echt niet dat ik hierin ga rijden, dat doe je zelf maar” waren haar woorden terwijl ze me bij mijn arm pakte. Half verdoofd stapte ik uit, en met verontschuldigende gebaren naar de inmiddels aangelengde rij auto’s, stapte ik maar achter het stuur en reed de parkeergarage in. Die avond ging voorbij onder het genot van een glaasje fris, de reden lieve dames lijkt me wel bekend.

Ik zit dagelijks op de weg, en echt hoor, ik heb dit soort taferelen vaak genoeg gezien, en altijd waren het vrouwen die achter het stuur zaten. En ik heb het nu zelf aan de lijve ondervonden. In ieder geval zal er in mijn auto nooit en te nimmer een vrouw nog achter het stuur plaats nemen, ook mijn eigenste echtgenote niet!




-